مقدمه

تاريخ مدرن كامپيوتر را مي‌توان به طور تقريبي به دوره‌هاي زير تقسيم كرد:

• دهه‌ي 1970: اشتراك وقت (Time sharing) (يك كامپيوتر براي كاربران متعدد)

• دهه‌ي 1980: كامپيوترهاي شخصي (يك كامپيوتر براي يك كاربر)

• دهه‌ي 1990: محاسبات موازي (كامپيوتر هاي متعدد براي هر كاربر)

تا حدود 1980 كامپيوترهاي غول پيكر، گران و در مراكز كامپيوتري مستقر بودند. بسياري از سازمان‌ها تنها يك ماشين بزرگ داشتند.

در دهه‌ي 1980 قيمت‌ها تا به آنجا پايين آمد كه هر كاربر مي‌توانست كامپيوتر شخصي يا ايستگاه كاري خود را داشته باشد. اين ماشين‌ها غالباً با هم شبكه مي‌شدند، به ترتيبي كه كاربران از راه دور مي‌توانستند به كامپيوترهاي ديگران دسترسي داشته و به طرق مختلف پرونده‌ها را (معمولاً به صورت خاص) مورد اشتراك قرار دهند.

در دهه‌ي 1990 انتظار مي‌رود كه قيمت‌ها باز هم كاهش يابد به طوري كه قرار دادن چند پردازنده در روي يك تابلو (Board) يا حتي تنها روي يك تراشه (Chip) ميسّر باشد. در اين صورت ساختن سيستم‌هايي با ده‌ها يا حتي صدها كامپيوتر براي هر كاربر، كاربراني كه چه بسا در منطقه‌ي وسيعي گسترده باشند، مقدور خواهد بود. چنين سيستم‌هايي معمولاً موازي (Parallel) يا سيستم‌هاي كامپيوتري توزيعي (Distributed computer system) ناميده مي‌شوند.

با چنين توسعه‌اي اين سؤال مطرح مي‌شود كه براي اين سيستم‌هاي جديد چه نرم‌افزاري لازم است؟ براي پاسخ‌گويي به اين سؤال گروهي به سرپرستي پروفسور اندرو. اس. تننبام (Andrew S. Tenenbaum) از سال 1980 در دانشگاه ريجي (Vrije) در آمستردام در زمينه‌ي سيستم‌هاي كامپيوتري توزيعي به تحقيق پرداختند. اين تحقيق كه قسمتي از آن به كمك CWI (Center voor Wiskunde en Informatica) انجام شده است، به ايجاد يك سيستم عامل توزيعي به نام آميب (Amoeba)، براي محيطي مشتمل بر تعداد زيادي از كامپيوترها، منجر شد.

الحمدلله‌ربّ‌العالمين
محسن صديقي مشكناني

فهرست

1. مقدمه

2. آميب چيست؟

3. اهداف طراحي

4. معماري سيستم

5. ريزهسته‌ي آميب

6. نرم‌افزار بيرون هسته

7. جنبه‌هاي غيرتكنيكي آميب

8. خلاصه